Ik ben geen politieagent en ook geen lijkschouwer. Ik ben geen lid van een juridische of andere organisatie. Ik word door geen enkele vereniging gefinancierd; ik ben gewoon een particulier die vrijwillig en op eigen kosten werkt om de identiteit van deze jongen te achterhalen. Ik hoorde via een vriend over de vondst van een lichaam in Tadoussac in 2003. In de loop der jaren heb ik de ontwikkelingen in de zaak gevolgd. Naarmate de jaren verstreken, werd ik steeds weer herinnerd aan het tragische feit dat de nabestaanden van deze jongeman nooit meer iets van hem hadden gehoord; zijn ouders leefden ergens in de angst van onzekerheid.

De laatste tijd duiken er steeds meer zaken op in het nieuws over de identificatie van moordslachtoffers en onbekende lichamen, dankzij het gebruik van DNA en de zeer populaire online genealogische databases. Ik vermoedde dat de zaak Tadoussac al meer dan twintig jaar in de politiearchieven lag te verstoffen, te midden van de overbelaste politiekorpsen die worstelen om de vele nieuwe lopende zaken af ​​te handelen.

Ik heb daarom de lijkschouwer gebeld en zijn rapport opgevraagd, een openbaar document. Mijn doel was om de verantwoordelijke politie ervan te overtuigen hulp te zoeken bij een Amerikaanse stichting voor genetisch onderzoek die zich richt op het identificeren van soortgelijke gevallen. Ik heb contact opgenomen met deze organisatie en zij bevestigden dat ze Canadese zaken in behandeling namen, maar dat de verantwoordelijke politie-instantie deze rechtstreeks moest doorverwijzen.

Verschillende elementen in het rapport van de lijkschouwer deden me echter beseffen dat er nog veel zaken opgehelderd moesten worden voordat we verder konden met de DNA-fase. Zo vermeldde het rapport een overlijden in oktober 2002, terwijl de toestand van het lichaam zoals beschreven in zijn rapport naar mijn mening niet overeenkwam met die datum; het lichaam zou het grootste deel van de tijd bevroren onder de sneeuw hebben gelegen. Zoals hierboven uitgelegd, werd later vastgesteld dat het overlijden waarschijnlijk in oktober 2001 had plaatsgevonden. Aangezien de bagage, die waarschijnlijk identiteitsdocumenten zoals een paspoort bevatte, nooit is gevonden, leek het logisch om de locaties van de accommodaties in Tadoussac opnieuw te bezoeken en het onderzoek te richten op 2001. Er zijn echter meer dan 23 jaar verstreken sinds het overlijden, dus het is onwaarschijnlijk dat deze laatste zoektocht nog resultaat zal opleveren.

Het rapport van de lijkschouwer vermeldde dat het lichaam ten noorden van het meer was gevonden. Het leek me ook logisch om terug te keren naar het bos om het gebied te doorzoeken, voor het geval dat hij, zij het onwaarschijnlijk, zijn rugzak had meegenomen tijdens zijn wandeling. Het pad in het park dat daarheen leidt, loopt langs de hele westelijke oever van het meer en maakt een bocht van 90 graden voordat het er vanaf loopt. Een poging om een ​​kortere route te nemen naar het dorp dat vanaf dit punt op het pad zichtbaar is, door dwars door het bos te gaan, zou verklaren waarom hij in dit gebied terechtkwam. Als je vanaf dit punt verder naar het noorden loopt, wordt een driehoekig bosgebied begrensd door de noordelijke oever van het meer en door twee kliffen die verder naar het noorden samenkomen. Het was in dit dichtbeboste gebied dat ik, tijdens mijn eerste bezoek aan de locatie in juni 2025, de resten vond van lange stroken rood lint die ongetwijfeld gebruikt waren om het onderzoeksgebied af te bakenen. Tot op heden zijn er geen rugzakken gevonden, maar ik zal binnenkort terugkeren om het bos systematischer te doorzoeken. Het inspecteren van de klif met een drone stond aanvankelijk op mijn plan, maar omdat deze uit beboste plateaus bestaat, is deze aanpak onmogelijk. Evenzo werd de geplande beoordeling van de bodem van het noordelijke deel van het meer met behulp van sonar niet uitgevoerd, omdat na mijn bezoek het scenario van een val van de klif zonder onmiddellijke dood zo duidelijk werd dat deze aanpak naar mijn mening niets zou toevoegen.

Een ander punt van tegenstrijdigheid in het rapport van de lijkschouwer was de lengte van een spijkerbroek in maat 34 (VK), die geschikt zou zijn voor iemand van 1,88 meter (6’2″), terwijl de lijkschouwer sprak over een persoon van 1,78 meter (5’10 »). Omdat ik vanwege geheimhouding geen toegang had tot het politiedossier, moest ik mijn onderzoek doen zonder alle informatie die nodig was om de zaak goed te begrijpen. Zo heb ik de hele winter talloze databases met vermiste personen in Europa en Noord-Amerika doorgespit op zoek naar een bruinblonde man van ongeveer 1,78 meter (5’10 »). Vandaag moet ik weer helemaal opnieuw beginnen, op zoek naar een persoon van waarschijnlijk 1,88 meter (6’2″) en met haar dat volgens sommige bronnen meer rood dan blond is.

Ik heb daarom eerst contact opgenomen met de politie van Tadoussac om mijn bevindingen te melden over de mogelijke datum van overlijden, het belang van het hervatten van de zoektocht naar de rugzak met daarin waarschijnlijk de identiteitspapieren, rekening houdend met deze nieuwe datum, de discrepantie tussen de lengte van de persoon en de lengte van de spijkerbroek, en andere overwegingen. Zij hebben mij onschatbare hulp geboden. Ze stemden er aanvankelijk mee in om het onderzoek te heropenen op basis van het bewijsmateriaal dat ik hen heb voorgelegd en boden hun steun aan bij mijn verdere inspanningen. Een nieuwe lijkschouwer heeft het dossier ook overgenomen om het te heropenen en is zeer gemotiveerd.

De focus van mijn toekomstige werk zal liggen op deze website, gekoppeld aan het Facebook-account, waarmee ik regelmatig berichten kan plaatsen op de verschillende zoeksites voor vermiste personen in alle Europese en Amerikaanse landen. Door mijn berichten door te sturen naar al hun contacten, zullen de leden van deze sites zeker helpen om de jongeman uit Tadoussac uiteindelijk te identificeren en hem met zijn familie te herenigen. Het reeds aanwezige DNA kan dan worden gebruikt om deze familiebanden te bevestigen.

Tadoussac, waarom daar? pagina 4, klik hier